chorób tropikalnych poznań

DQ 65-79 nie wpływa na ekspresję IL-2R ani nie hamuje fosforylacji IL-2R. łańcuch. Chociaż zarówno DQ 65-79 i rapamycyna hamują aktywność kinazy p70 S6, tylko DQ 65-79 również blokuje aktywność kinazy Akt. Ponadto występuje uderzająca homologia między resztami 70. 79 DQ 65-79 i podjednostką p110 kinazy PI3. Podczas gdy DQ 65-79 nie ma wpływu na połączenie dwóch podjednostek kinazy PI3, bezpośrednio hamuje aktywność kinazy PI3 in vitro. Ponadto, mikroskopia konfokalna komórek traktowanych znakowaną postacią DQ 65-79 wykazuje, że szybko pojawia się w cytozolu, gdzie może się kojarzyć z kinazą PI3. Tak więc, DQ 65-79 blokuje szlak przekazywania sygnału IL-2R przez hamowanie aktywności kinazy PI3. Nasza początkowa hipoteza głosiła, że DQ 65-79 fizycznie przeszkadzają w interakcji między komórkami T a komórkami prezentującymi antygen przez wiązanie z receptorem komórek T. Jednak nasze wyniki nie potwierdzają tego. DQ 65-79 hamuje nie tylko allorecognition, ale także proliferację oczyszczonych komórek T w odpowiedzi na anty-CD3 lub IL-2, wskazując, że komórki prezentujące antygen nie są wymagane do hamowania. Co ciekawe, peptyd nie hamuje proliferacji za pośrednictwem PMA i jonomycyny (15), co implikuje efekt związany z błoną. Dodatkowo, DQ 65-79 hamuje wewnątrzkomórkowe zdarzenia sygnalizacyjne w sposób podobny do, ale różny od leków immunosupresyjnych rapamycyny i wortmaniny, co sugeruje, że DQ 65-79 działa w komórce. Obserwacja, że DQ 65-79 jest szybko internalizowana w komórkach (Drouvalakis i Krensky, manuskrypt w przygotowaniu) wspiera wewnątrzkomórkowe locus dla działania peptydu. Zatem czynności funkcjonalne i fizyczne położenie DQ 65-79 są zgodne z hamowaniem aktywności kinazy PI3. Chociaż nie ustalono mechanizmu, w którym DQ 65-79 przenika przez błonę, inne peptydy również przemieszczają się do komórek. Na przykład, koniugacja białek z krótkimi peptydami kationowymi wzmaga transport białek do komórek (51, 52). Zhang i współpracownicy przygotowali syntetyczne peptydy przepuszczalne dla komórek przez włączenie szeregu sekwencji hydrofobowych (53). DQ 65-79 składa się głównie z reszt hydrofobowych i dodatnio naładowanych. Analiza substytucyjna wykazała, że zastąpienie seryną w ogóle, ale dwiema z tych reszt, prowadziło do zmniejszenia aktywności hamującej (15). Zatem jest możliwe, że zdolność DQ 65-79 do translokacji do cytosolu jest związana z jego ogólną hydrofobowością i dodatnio naładowanymi aminokwasami. Murphy i współpracownicy opisali niedawno peptyd o nazwie HLA-DQA1, który hamuje allorecognition, wywołując apoptozę (54). Ten peptyd pochodzi od reszt 62. 77. łańcuch DQA * 0101, ale różni się od DQ 65-79 na kilka sposobów: (a) HLA-DQA1 ma trzy reszty dłuższe niż DQ 65-79 na końcu aminowym; (b) HLA-DQA1 ma dwie reszty krótsze niż DQ 65-79 na końcu karboksylowym; i (c) region rdzeniowy dwóch peptydów różni się reszta 66, 69 i 76. Interesujące będzie ustalenie, czy te dwa pokrewne peptydy mają podobne mechanizmy działania. Nie ustaliliśmy jeszcze dokładnie, w jaki sposób DQ 65-79 zakłóca aktywność kinazy PI3. Region homologii między peptydem a p110 znajduje się w regionie katalitycznym podjednostki, która zawiera kilka funkcjonalnych poddomen (50). Region homologii DQ 65-79 nie odpowiada regionowi wiążącemu ATP (aminokwasy 802. 825) (50), do kowalencyjnego miejsca przyłączenia wortmaniny (aminokwas 802) (55) lub przypuszczalnego regionu wiążącego głowę (aminokwasy 937. 952) (56); odpowiada raczej części domeny kinazy (aminokwasy 916. 924) (50). Co ciekawe, zmiana na pozycji 916 z p110-. od argininy do lizyny powoduje całkowitą utratę funkcji kinazy (57)
[podobne: złamanie collesa, badanie żywej kropli krwi wrocław, ból pod lewą łopatką przyczyny ]