dentysta kolobrzeg 24h

Sekwencjonowanie cyklów terminatora w kierunku do przodu i do tyłu przeprowadzono przy użyciu zestawu do sekwencjonowania DNA (nr katalogowy 403042, Perkin-Elmer Corp.) ze zmodyfikowanym protokołem przy użyciu 20 ng produktu PCR, 5 pmoli każdego startera i 4 ul terminatora – już mieszanina reakcyjna w końcowej objętości 15 | jl. Sekwencje analizowano na sekwenatorze DNA ABI pryzmat 377, jak już opisano. Rozszczepienie restrykcyjne Ssp1. Dwa miejsca restrykcyjne Ssp1 wprowadzono do produktu PCR eksonu 5. Starter przedni zawierający miejsce Ssp1 zaprojektowano obok mutacji (5a-TGATATCCGCAAGGACCAATAT-3a). Miejsce Ssp1 włączono również do startera wstecznego (5a-CTTAGAATACCAATATTTGCCTCG-3 .) służącego jako kontrola pozytywna. Amplifikację PCR przeprowadzono jak opisano powyżej, z temperaturą wyżarzania 55 ° C. Cięcie Ssp1 przeprowadzono stosując 10 .l produktu PCR, 1x buforu NEB2 i enzymu 15 U Ssp1 (New England Biolabs Inc., Beverly, Massachusetts, USA) w końcowej objętości 30 .l. Mieszaninę reakcyjną inkubowano przez 12 godzin w 37 ° C i dodano dodatkowe 7,5 J enzymu Ssp1 przez 2 godziny. Produkty analizowano za pomocą 12% PAGE i uwidoczniono przez barwienie bromkiem etydyny. Wyniki Badania kliniczne. Badana rodzina FHC (ryc. 1a) wykazała fenotypy heterogeniczne, przy czym większość dotkniętych nimi osób nie wykazywała żadnych objawów (tabela 1). Jednak osobnik II-4 miał wyraźny przerost przegrody 30 mm, z gradientem lewej komory (LVOT) wynoszącym 64 mmHg w wieku 46 lat (Figura 2a). Wykonane przez lata echokardiografia wykazała stały spadek grubości ściany (obecnie 13 mm) i rozwój łagodnej niedomykalności aortalnej (AR). U pacjenta występowały częste incydenty zawrotów głowy i omdlenia spowodowane nietrzymaniem częstoskurczu komorowego oraz postępującymi objawami niewydolności serca z powodu dysfunkcji rozkurczowej lewej komory serca. Próbki biopsji serca pobrane w wieku 46 i 56 lat wykazały identyczne cechy morfologiczne zgodne z FHC (ryc. 2b). Matka chorego, indywidualna I-2, miała progresywne objawy niewydolności serca, które zaczęły się pod koniec lat sześćdziesiątych. Serce rozszerzono frakcją wyrzutową o 25%, a indywidualną I-2 zaklasyfikowano jako FHC w końcowym stadium, ponieważ urodziła ona 5 dzieci spełniających kryteria diagnostyczne FHC. Osobnik III-1 miał nawracające epizody kołatania serca i omdlenia w wieku 32 lat, spowodowane przez dodatkowy szlak przewodzenia przedsionkowo-komorowego znany jako zespół Wolffa-Parkinsona-White a (WPW). Jej wstępne badanie echokardiograficzne wykazało hipertrofię graniczną w tylnej części przegrody, która w okresie 7 lat znacznie się powiększyła od 12 mm do 19 mm
[przypisy: złamanie collesa, wodniak powrózka nasiennego, alfa pvp skutki uboczne ]