gastroskopia ełk

Spowolnienie kinetyki uwalniania Ca2 + i wychwytu zwrotnego obserwowano również w pojedynczych włóknach typu I i typu II (8) oraz w perfundowanych mięśniach in situ (90) od szczurów z niewydolnością serca, bez istotnych zmian w ekspresji białka SR lub sarcolemmal. W niewydolności serca pojedyncze spontaniczne iskry Ca2 + wykazują wzrost szerokości czasowej i przestrzennej z towarzyszącym spadkiem amplitudy w porównaniu ze spontanicznymi iskrami Ca2 + w mięśniu szkieletowym zdrowych zwierząt (7, 89). Ponadto zaobserwowano zwiększoną częstość falek, nieprzeprowadzających zdarzeń uwalniania Ca2 + większych niż iskry (7). W planarnych eksperymentach na dwuwarstwach lipidowych pojedynczy RyR1 w mięśniach szkieletowych od zwierząt z niewydolnością serca był bardziej wrażliwy na aktywację przez nanomolarne stężenia Ca2 +, co wskazuje, że kanały są nieszczelne (91). Podsumowując, mięśnie szkieletowe od zwierząt z niewydolnością serca wykazują zwiększoną częstotliwość iskrzenia Ca2 +, zmniejszoną amplitudę iskry Ca2 + i zwiększoną trwałość iskier Ca2 +, zgodną z nieszczelnym uwalnianiem Ca2 + SR i ze zmniejszoną zawartością Ca2 + SR. Niewydolność serca wiąże się z wysokim poziomem krążących katecholamin i z przewlekłą aktywacją szlaków sygnałowych adrenergicznych w wielu tkankach (92). Ostra a-adrenergiczna sygnalizacja w sercu zwiększa kurczliwość i tętno (93), a w mięśniach szkieletowych zwiększa siłę skurczu, reguluje przepływ krwi i zmienia metabolizm glukozy (94, 95). Przewlekła sygnalizacja adrenergiczna może jednak prowadzić do nieprzystosowawczej aktywacji wewnątrzkomórkowych ścieżek stresu zarówno w sercu, jak i mięśniach szkieletowych, zaburzając funkcjonowanie mięśni, a nawet prowadząc do śmierci miocytów (96). Nadpofosforylowanie RyR1 przez PKA w Ser2843 i następująca po nim dysocjacja kalstabiny z RyR1 destabilizują stan zamknięty kanału RyR1, czego wynikiem są nieszczelne kanały (7). U szczurów z niewydolnością serca poziom fosforylacji PKA RyR1 koreluje z wczesnym zmęczeniem w izolowanym mięśniu płaszczkowatym podczas powtarzających się skurczów tężcowych (7). Ponadto, zapobieganie dysocjacji kalstabiny z kompleksu RyR1 i wiązanie się z wyciekiem kanału RyR1 w mięśniu szkieletowym z niewydolnością serca za pomocą nowych małych cząsteczek (znanych jako rycale) może poprawić zmęczenie mięśni u myszy z niewydolnością serca (97). Dane te skłoniły nas do zaproponowania (97), że niewydolność serca jest uogólnioną miopatią sprzężenia EC, w której nadmierne ufosforylowanie RyR2 i RyR1 przez PKA powoduje przeciek Ca2 + w mięśniu sercowym i mięśniach szkieletowych, upośledzając funkcję serca i wydolność wysiłkową (Figura 2). Figura 2 Odpowiedzi na stres w mięśniu szkieletowym podczas sprzężenia EC. Depolaryzacja błony komórkowej typu T. Aktywuje Cav1.1, wyzwalając uwalnianie Ca2 + przez RyR1 i prowadząc do skurczu sarcomerów, proces znany jako sprzężenie EC. Wewnątrzkomórkowe szlaki sygnałowe aktywowane w mięśniach szkieletowych przez stres patologiczny wpływają na funkcję RyR1 i zmieniają sprzężenie EC. Dysfunkcja RyR1 wywołana stresem może spowodować wyciek Ca2 + SR, który potencjalnie aktywuje liczne, niezależne od Ca2 + mechanizmy uszkodzenia komórek. AC, cyklaza adenylanowa. Inne hormony i mediatory stanu zapalnego, w tym Ang II, TNF-a, ROS i NO, są związane z defektem mięśnia szkieletowego w niewydolności serca (98. 100). Zanotowano wzrosty ROS w mięśniach kończyn tylnych z niewydolnych zwierząt (101) i wynikającego z nich utleniania białek miofibrylarnych (102), jak również innych celów. Co ciekawe, częstotliwość iskier Ca2 + w permeabilizowanym mięśniu szkieletowym odwrotnie koreluje z zawartością mitochondriów i potencjałem redoks włókien mięśniowych, co sugeruje, że mechanizmy wymiatania ROS w mitochondriach mogą odgrywać ważną rolę ochronną w zapobieganiu patologicznemu uwalnianiu Ca2 + w mięśniach szkieletowych (103) , być może ze względu na ochronę przed utlenianiem RyR1
[patrz też: urobilinogen, badanie trus, artefakty ruchowe ]