Konwencjonalny w porównaniu z indywidualną chemioterapią dla ostrej białaczki limfoblastycznej u dzieci ad

Wszyscy pacjenci otrzymywali leczenie dokanałowe metotreksatem, hydrokortyzonem i cytarabiną w dawkach dostosowanych do wieku w dniach 2 i 22 terapii indukcyjnej i co sześć tygodni do 59. Tylko pacjenci z wysokim ryzykiem i ci z białaczką ośrodkowego układu nerwowego w momencie rozpoznania poddawani byli napromienianiu czaszki (Odpowiednio 18 i 24 Gy w tygodniach 59 do 61). Pacjenci z całkowitymi remisjami byli stratyfikowani zgodnie z rasą (nie biały w stosunku do białego). Biali pacjenci byli dalej stratyfikowani zgodnie ze wskaźnikiem DNA (stosunek zawartości DNA w komórkach białaczkowych G0 / G1 do poziomu w normalnych komórkach G0 / G1, <1,16 vs.> 1,16), a pacjenci z białkiem o indeksie DNA <1,16 byli stratyfikowani w zależności od wieku (od 2 do 10 lat w porównaniu z innymi wiekiem) i liczby leukocytów na milimetr sześcienny (<25 000 vs.> 25 000). Po stratyfikacji pacjenci zostali losowo przydzieleni do leczenia konwencjonalnego lub zindywidualizowanego.
Pacjenci z całkowitymi remisjami otrzymywali leczenie kontynuacyjne przez 120 tygodni. Reżim składał się z codziennej doustnej merkaptopuryny (75 mg na metr kwadratowy powierzchni ciała) i tygodniowego pozajelitowego metotreksatu (40 mg na metr kwadratowy), przerywanego co sześć tygodni podczas pierwszego roku leczenia dożylnym wysokodawkowym metotreksatem z leukoworyną10 (podawany w tygodniach 1, 13, 25, 37 i 49) lub kombinacji tenipozydu i cytarabiny (podawanych jako równoczesne infuzje dożylne w tygodniach 7, 19, 31, 43 i 55). W przypadku pacjentów losowo przydzielonych do leczenia konwencjonalnego, ustalone dawki podano na podstawie powierzchni ciała pacjenta (metotreksat, 1500 mg na metr kwadratowy, tenipozyd, 200 mg na metr kwadratowy i cytarabina, 300 mg na metr kwadratowy). Próbki osocza pobierano od wszystkich pacjentów do pomiarów stężeń metotreksatu, tenipozydu i cytarabiny. Metotreksat mierzono za pomocą testu immunolo- gii polaryzacji fluorescencyjnej (TDx, Abbott Laboratories, North Chicago, Illinois) w próbkach osocza otrzymanych przed i 1, 6, 23 i 42 godzin po rozpoczęciu wlewu dożylnego 24-godzinnego. 10 Po rozpoczęciu równoczesnych, 4-godzinnych wlewów tenipozydu i cytarabiny, tenipozyd mierzono w osoczu otrzymanym po 1,5, 3,5, 8 i 24 godzinach, oraz cytarabinę w próbkach otrzymanych po 1,5 i 3,5 godzinach, z zastosowaniem wcześniejszych testów.11, 12
Dostosowanie dawki
W grupie leczenia zindywidualizowanego dawki dawek metotreksatu, tenipozydu i cytarabiny dostosowywano zgodnie z ogólnoustrojowym klirensem leku u każdego pacjenta13. Docelowy zakres ekspozycji ogólnoustrojowej określono a priori jako obszar pod krzywą stężenie w osoczu-czas odpowiadający od 50. do 90. percentyla dla dzieci leczonych konwencjonalnymi dawkami tych leków. Zakres ten był oparty na wcześniejszych badaniach farmakokinetycznych u dzieci.3 Docelowy zakres wynosił 580 do 950 .M . godziny dla metotreksatu, 360 do 525 .M . godziny dla tenipozydu i 22,5 do 60 .M . godziny dla cytarabiny. Klirens metotreksatu oceniano na podstawie stężenia w osoczu w ciągu jednej do sześciu godzin, z zastosowaniem modelu dwukompartmentowego i algorytmu Bayesa10. Jeśli klirens metotreksatu wskazywał, że ekspozycja układowa była poza zakresem docelowym, dawka dawki zostało skorygowane osiem godzin po rozpoczęciu wlewu w celu osiągnięcia ekspozycji w zakresie docelowym (tj. 800 .M . godzina), ale dawka nie została zmniejszona do szybkości wlewu, która dawała stężenie w osoczu w stanie stacjonarnym <20 .M podczas infuzji [podobne: agaricus, bromazepam, Choroba Perthesa ] [hasła pokrewne: acetylowany adypinian diskrobiowy, aktualne wystepowanie grzybow, alfa pvp skutki uboczne ]