Konwencjonalny w porównaniu z indywidualną chemioterapią dla ostrej białaczki limfoblastycznej u dzieci cd

Wybrano minimum 20 .M, ponieważ jest to 25 procent powyżej wartości (16 .M), co wiązało się ze zwiększonym ryzykiem nawrotu w naszym poprzednim badaniu, 4 zapewniającym margines błędu w dostosowywaniu dawki. Klarabinę i klirens tenipozydu oceniano przy użyciu jednokompartmentowego modelu farmakokinetycznego (dla cytarabiny) lub modelu dwukompartmentowego (dla tenipozydu) i algorytmu bayesowskiego.13,14 Jeśli klirens jednego z leków wskazywał, że ekspozycja układowa była na zewnątrz zakres docelowy, następna dawka została obliczona w celu osiągnięcia ekspozycji w zakresie docelowym (tj. 450 .M . godziny dla tenipozydu i 42 .M . godziny dla cytarabiny). Opisany powyżej proces powtórzono dla każdego kursu ze wszystkimi trzema lekami. Jako środek ostrożności, maksymalne zwiększenie dawki tenipozydu lub cytarabiny ograniczono do 50% poprzedniej dawki, w miarę potrzeby zwiększając dawki, z jednego kursu do drugiego, aż do momentu, gdy ogólnoustrojowe narażenie mieści się w docelowym zakresie. W przypadku obu grup terapeutycznych, jeśli dwa kolejne cykle, zarówno tenipozydu, jak i cytarabiny lub metotreksatu o wysokiej dawce, spowodowały opóźnienie o siedem lub więcej dni przed wznowieniem leczenia (z powodu bezwzględnej liczby neutrofilów mniejszej niż 300 na milimetr sześcienny, płytka krwi liczba mniejsza niż 50 000 na milimetr sześcienny, zapalenie błony śluzowej stopnia 4 zgodnie z klasyfikacją National Cancer Institute, hepatotoksyczność 4. stopnia lub stopień 3 lub 4 zakażenia), kolejne dawki zmniejszono o 25 procent.
Ocena wyników i analiza statystyczna
Ciągłą całkowitą remisję zdefiniowano jako obejmującą przedział czasu od daty całkowitej remisji do daty pierwszego niepowodzenia leczenia lub ostatniego kontaktu z pacjentem. Dokładny test Fishera zastosowano do oceny korelacji między podgrupami pacjentów i wyjściowej charakterystyki klinicznej. Rozkłady czasu przeżycia wolnego od zdarzeń i ciągłej całkowitej remisji oszacowano zgodnie z metodą Kaplana i Meiera i porównano z warstwowym testem Mantela-Haenszela. Korelacje między ciągłą całkowitą remisją a współzmiennymi zależnymi od czasu oceniano za pomocą modelu proporcjonalnych hazardów Coxa i testu Walda. Podłużne miary binarne, takie jak procent kursów z efektami toksycznymi, analizowano za pomocą wersji SAS 6.12 Macro Glimmix, która wykorzystuje program Proc Mixed w oprogramowaniu SAS / STAT. Wszystkie podane wartości P są przeznaczone do dwustronnych testów.
Wyniki
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka demograficzna i kliniczna pacjentów. Spośród 188 pacjentów włączonych do badania, 182 (97 procent) miało całkowite remisje. Połowa tych pacjentów (91) została losowo przydzielona do leczenia konwencjonalnego, a druga połowa do zindywidualizowanego leczenia. Nie stwierdzono istotnych różnic pod względem demograficznym i klinicznym między dwiema grupami (rys. 1). Podobnie, nie było istotnych różnic w częstości występowania zajętości ośrodkowego układu nerwowego w momencie rozpoznania (p = 0,48) lub w częstości występowania limfoblastów z przestawionymi genami TEL lub MLL (odpowiednio P = 0,34 i P = 1,0) lub t (1; 19) lub t (9; 22) translokacji chromosomów (odpowiednio P = 0,39 i P = 0,68).
Dla wszystkich pacjentów średnia szybkość klirensu wynosiła 103 ml na minutę na metr kwadratowy (współczynnik zmienności, 26,0 procent) dla metotreksatu, 14,6 ml na minutę na metr kwadratowy (współczynnik zmienności, 39,6 procent) dla tenipozydu i 969 ml na minuta na metr kwadratowy (współczynnik zmienności, 62,3 procent) dla cytarabiny
[przypisy: suprasorb, diklofenak, teosyal ]
[przypisy: artefakty ruchowe, ashwagandha skutki uboczne, babka płesznik dawkowanie ]