polipy w nosie domowe sposoby cd

Tak więc w grupie z normotensją 50 procent pacjentów otrzymywało placebo, 25 procent nisoldipiny i 25 procent enalaprilu. Podobne podejście zastosowano u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do leczenia intensywnego, z docelowym rozkurczowym ciśnieniem krwi 75 mm Hg lub do umiarkowanego leczenia, z docelowym rozkurczowym ciśnieniem krwi wynoszącym 80 do 89 mm Hg. Jednak w przeciwieństwie do grupy normotensyjnej wszyscy chorzy z nadciśnieniem otrzymywali aktywne leczenie (50 procent nisoldipiny i 50 procent enalaprylu). Pacjenci przypisani do aktywnego badania otrzymywali albo nisoldypinę (Sular, Zeneca, Wilmington, Del., 10 mg na dzień, ze wzrostem do 20, 40 i 60 mg na dzień, plus placebo dla enalaprilu) lub enalapryl (Vasotec, Merck, Whitehouse Station, NJ, 5 mg na dzień, ze wzrostem do 10, 20 i 40 mg na dzień, plus placebo dla nisoldipiny). Leki i placebo podawano w sposób podwójnie ślepy. Jeśli przypisany pojedynczy badany lek nie osiągnął docelowego ciśnienia krwi, następnie otwarte leki przeciwnadciśnieniowe dodawano stopniowo, aż do uzyskania docelowego ciśnienia krwi. Otwarte leki przeciwnadciśnieniowe obejmowały metoprolol i hydrochlorotiazyd. Dodatkowe leki przeciwnadciśnieniowe zostały dodane według uznania kierownika medycznego badania, ale nie zawierały one blokera kanału wapniowego ani inhibitora ACE.
Punkty końcowe
W kohorcie z nadciśnieniem tętniczym (470 pacjentów) i kohortą bez nadciśnienia (480 pacjentów) pierwszorzędowym punktem końcowym był wpływ intensywnej lub umiarkowanej kontroli ciśnienia krwi na zmianę 24-godzinnego klirensu kreatyniny, który oceniano co Sześć miesięcy.19 Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały wpływ intensywnego w porównaniu z umiarkowaną kontrolą ciśnienia krwi na częstość incydentów sercowo-naczyniowych, retinopatię (określoną przez stereoskopową fotografię siatkówki24), kliniczną neuropatię, 25 wydalanie albuminy z moczem, 26 i przerost lewej komory ( mierzone metodą echokardiografii w M-mode27).
Wszystkie zdarzenia sercowo-naczyniowe zostały poddane przeglądowi przez niezależny komitet punktów końcowych, którego członkowie byli zaślepieni na przydzielone grupy pacjentów. Skutki sercowo-naczyniowe definiowano jako zgon z powodu zdarzeń sercowo-naczyniowych (nagła śmierć, postępująca niewydolność serca, śmiertelny zawał mięśnia sercowego, śmiertelne arytmie, udary naczyniowe mózgu lub pęknięty tętniak aorty); niezakaźny zawał mięśnia sercowego; niekrytyczny przypadek naczyniowo-mózgowy; niewydolność serca wymagająca hospitalizacji; lub zawał płucny. Dane dotyczące wszystkich przyjęć do szpitali, które wydawały się być związane ze zdarzeniem sercowo-naczyniowym, zostały sprawdzone przez komitet punktów końcowych.
Diagnoza zawału mięśnia sercowego była oparta na dokumentacji medycznej recenzowanej przez komitet punktów końcowych. Aby zdiagnozować zawał mięśnia sercowego, pacjent musiał mieć co najmniej dwa z następujących objawów: historię bólu zarzuceniowego, z lub bez promieniowania na ramię, ramiona, szczęki lub brzuch, który trwał co najmniej 30 minut i nie odpowiadał do nitrogliceryny podczas ataku; nieprawidłowości elektrokardiograficzne wskazujące na zawał mięśnia sercowego; i zmiany stężenia jednego lub więcej enzymów: kinazy kreatynowej, aminotransferazy asparaginianowej i dehydrogenazy mleczanowej.
Po 67 miesiącach badań komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo zaobserwował istotną różnicę w częstości występowania incydentów sercowo-naczyniowych między podgrupami pacjentów leczonych dwoma badanymi lekami tylko w kohorcie z nadciśnieniem tętniczym.
[podobne: flexagen, busulfan, teosyal ]
[więcej w: turkuć podjadek ciekawostki, wodniak powrózka nasiennego, urobilinogen w moczu norma ]